Во најцрните и најтешки моменти, кога огнот остава пустош зад себе, секогаш се појавува искра надеж. Таа доаѓа во лицата на пожарникарите и спасувачите, облечени во тешки и саѓосани униформи, кои без двоумење се соочуваат со огнената стихија.
Исцрпени до крајни граници на физичката и психичката издржливост, тие продолжуваат да се борат со пламените јазици. Но, нивната храброст добива посебно значење во моментот кога среде огненото беспаќе ќе забележат мало и беспомошно животно.
Исплашени, исцрпени и без можност да се спасат сами, дивите животни тогаш се препуштаат во рацете на своите спасители. Со главата потпрена на дланките на пожарникарите, како да чувствуваат дека конечно се на безбедно.
