Растењето во семејство во кое родителите често се лути, викаат и реагираат агресивно може да остави долготрајни последици врз однесувањето на децата. Искуствата од детството, особено изложеноста на насилство и малтретирање, можат да влијаат врз начинот на кој луѓето се справуваат со стресот и ги градат односите во зрелата возраст, пишува „YourTango“.
Децата што растат во непредвидлива и напната семејна средина често се повлекуваат во себе бидејќи не се чувствуваат безбедно. Подоцна, овие искуства можат да се претворат во навики што им го отежнуваат воспоставувањето здрави пријателства и партнерски односи.
Една од нив е прекумерната претпазливост. Децата кои постојано биле критикувани и казнувани дури и за мали грешки можат да пораснат во луѓе кои непрекинато ги анализираат туѓите реакции и говорот на телото. Дури и обичната тишина од соговорникот може да ја сфатат како знак дека направиле нешто погрешно. Оваа постојана подготвеност за можна опасност е позната како хипербудност.
Друга последица е повлекувањето во себе. Лицата кои биле изложени на физичко, емоционално или сексуално насилство може да имаат тешкотии во поврзувањето со другите. Стравот дека ќе ги повторат семејните обрасци од детството ги наведува да избегнуваат блискост и да ја избираат изолацијата како побезбедна можност.
Несогласувањето го доживуваат како закана, бидејќи во детството биле сведоци на бурни реакции дури и за најмали проблеми. Затоа, кога некој ќе им се спротивстави, можат веднаш да заземат одбранбен став, да се согласат со другата страна само за да избегнат расправија или целосно да се повлечат од разговорот.
Тешкотиите со довербата се уште една можна последица. Некои луѓе несвесно влегуваат во врски што ги повторуваат познатите обрасци од детството, додека други целосно избегнуваат партнерски односи. Дури и кога се во здрава врска, може да се сомневаат во чувствата на партнерот и да очекуваат ненадејни промени во неговото однесување.
Недостигот од стабилност и родителска поддршка може да доведе и до постојано преиспитување на сопствената вредност. Незадоволените емоционални потреби од детството можат да придонесат за ниска самодоверба, недостиг од самодоверба и нарушена слика за себе.
Конечно, децата можат да ги повторат агресивните обрасци на родителите. Ако секојдневно гледаат викање и избувливост, може да научат дека агресијата е начин за наметнување контрола. Во зрелата возраст, некои го повторуваат истото однесување кон другите, додека кај други лутината се потиснува сè додека не избувне.
Семејната средина во детството, според наведените истражувања и стручни согледувања, може да има значајно влијание врз начинот на кој човекот подоцна ги доживува блискоста, довербата и конфликтите.
