Ал Пачино во својата автобиографија „Сони Бој“ отворено зборува за тоа дека некои филмови од неговата долга и успешна кариера завршиле како целосен неуспех.
Како што истакнува, овие проекти не ги прифатил поради финансиски причини, туку затоа што во тој момент верувал во нив. За разлика од улогите што актерите понекогаш ги избираат исклучиво за хонорар, Ал Пачино тврди дека во тој период од кариерата одлуките ги носел воден од убедување дека приказните и идеите се квалитетни и имаат потенцијал да бидат успешни.
Најдрастичен пример за промашување е трилерот „88 минути“, кој тој без околкувања го опишува како „целосна катастрофа“. Во книгата наведува дека по успехот на филмот „Океанови тринаесет“, следел проект кој се покажал како голема грешка. Во тоа остварување Пачино глумел форензички психолог чии живот е во опасност, но филмот не бил добро примен ниту од публиката, ниту од критиката.
Во истиот период снимил и филмот „Праведно убиство“, во кој глумел заедно со Роберт Де Ниро, а кој исто така не ги исполнил очекувањата. Поради овие улоги, Пачино дури бил номиниран за наградата Рази за најлош актер, додека критичарите и двата филма ги оцениле исклучително негативно.
Славниот актер зборува дека парите немале никаква улога во неговата одлука да прифати овие проекти. Како што пишува, тогаш сметал дека е финансиски обезбеден и дека може да си дозволи да избира улоги исклучиво врз основа на личен чувство и вера во сценариото.
На крај признава дека погрешно го проценил потенцијалот на овие филмови, но додава дека овие искуства му послужиле како важна лекција, иако денес на нив се навраќа со одредена нелагодност.
