Тинејџерските серии со децении заземаат посебно место на телевизиските екрани. Преку приказни за првите љубови, пријателствата, семејните конфликти, притисокот во училиштето и потрагата по сопствениот идентитет, овој жанр често го прикажува растењето многу поискрено отколку што може да се очекува.
Некои серии станаа огромни хитови и одбележаа цели генерации гледачи, додека други траеја кратко, но со текот на времето стекнаа култен статус.
„The Hollywood Reporter“ состави листа на најдобрите тинејџерски серии на сите времиња, а изборот покажува колку различни можат да бидат приказните за младоста. Еве кои серии се најдоа на листата.
10. „Beverly Hills, 90210“ (1990–2000)
Оние кои не биле доволно возрасни во октомври 1990 година веројатно тешко можат да сфатат каков феномен беше „Beverly Hills, 90210“ и колку серијата значеше за тогаш младата телевизиска мрежа Fox.
Никој не тврди дека станува збор за совршена серија. Често беше сапуница – понекогаш во најдобра, а понекогаш во најлоша смисла на зборот.
Актерската екипа не беше секогаш особено убедлива, а раните сезони знаеја да бидат напорни додека актерите не се навикнаа на своите улоги. Но со текот на времето ликовите созреваа, серијата на Дарен Стар стануваше посигурна во себе, а телевизискиот модел што го постави „90210“ го отвори патот за бројни подоцнежни серии.
9. „Veronica Mars“ (2004–2007)
Решавањето на убиството на најдобрата пријателка тешко може да се нарече типично тинејџерско искуство. Но разочарувањето што доаѓа кога ќе сфатите каков е светот навистина е една од клучните лекции на растењето.
Кристен Бел ја игра тинејџерката-детектив Вероника Марс, која повеќе наликува на циничен приватен истражител од класичен ноар отколку на симпатичната Ненси Дру.
Оваа серија на Роб Томас ги спои напнатите мистерии со силната драма меѓу ликовите, особено односот меѓу Вероника и проблематичниот Логан, но и со неочекувано нежни моменти, пред сè во односот меѓу Вероника и нејзиниот татко Кит, кого го игра Енрико Колантони.
Кога се појави во 2004 година, на телевизија немаше ништо слично. Дури и две децении подоцна, и покрај филмот и повратничката сезона, малку серии успеаја да се приближат до нејзината уникатност.
8. „The Baby-Sitters Club“ (2020–2021)
Адаптацијата на класичните книги за деца на Ен М. Мартин можеби не е првото нешто што на повеќето луѓе би им паднало на ум кога ќе се споменат тинејџерски серии, особено затоа што многу од главните ликови се на прагот на пубертетот.
Но адаптацијата на Рејчел Шукерт исклучително прецизно ги прикажува радостите, стравовите и несигурностите на раната адолесценција.
Со шармантна млада актерска екипа и подеднакво добри возрасни актери, меѓу кои се Алисија Силверстоун и Марк Еван Џексон, Шукерт успеа да го приспособи оригиналниот материјал на современото време.
Притоа го задржа најважното – прашањата за пријателството, одговорноста, растењето и обидот да останете верни на себе.
7. „High School“ (2022)
Кога станува збор за канадските серии за растењето, „Degrassi“ и неговите бројни продолженија обично се првите што се споменуваат.
Сепак, малкумина имаат време да поминат низ толкава количина епизоди. „High School“, серијата што Клеа Дувал ја создаде според животите на музичарките Теган и Сара Квин, не привлече големо внимание кога се појави во 2022 година.
Сепак, станува збор за исклучително искрена драмедија која штотуку започна да ги истражува креативните години на познатиот музички тандем, пред Amazon речиси целосно да ја занемари.
Во главните улоги се вистинските близначки Рејли и Сезин Гилиленд, а серијата делува автентично и животно. Иако приказната е конкретно сместена во Алберта, емоциите што ги прикажува се универзални.
6. „The O.C.“ (2003–2007)
Од моментот кога во првата епизода се слушна воведната песна на групата Phantom Planet, „The O.C.“ на публиката ѝ понуди сè што можеше да се посака од тинејџерска мелодрама: тепачки, украдени бакнежи, болни раскинувања, забави и драматични разговори покрај океанот.
Авторот Џош Шварц не ги измисли приказните за богатата калифорниска младина, но со оваа заразна, духовита и исклучително гледлива серија речиси ги доведе до совршенство.
5. „America to Me“ (2018)
Постои причина зошто реалити телевизијата ретко успева убедливо да се занимава со младите. Дури и во најдобрите случаи, овој жанр ризикува да создаде впечаток на искористување и непријатно воајерство.
Токму затоа треба да се истакне режисерот Стив Џејмс и учениците од училиштето Oak Park and River Forest во близина на Чикаго, кои учествуваа во оваа документарна серија од десет епизоди.
„America to Me“ следи група ученици во текот на една учебна година, прикажувајќи ги нивните успеси, падови, притисоци и секојдневни предизвици.
Starz очигледно не знаеше како да ја претстави серијата пред пошироката публика, па таа речиси незабележано помина. Сепак, станува збор за промислена, паметна и долгорочно релевантна серија која зборува многу, но без непотребен сензационализам.
4. „Buffy the Vampire Slayer“ (1997–2003)
Различните контроверзии поврзани со авторот Џос Видон и дел од актерската екипа, како и нерамномерниот квалитет на подоцнежните сезони, денес понекогаш фрлаат сенка врз овој класик за растењето со натприродни елементи.
Сепак, овие недостатоци не ја намалуваат оригиналноста на серијата.
„Buffy the Vampire Slayer“ ги користеше вампирите, врколаците, вештерките и другите чудовишта како метафори за реалните проблеми со кои се соочуваат младите.
Серијата ги преврте правилата на средношколската драма, покажа длабоко разбирање на тинејџерските искуства и го промени начинот на кој телевизијата пристапува кон жанровските приказни.
3. „My So-Called Life“ (1994–1995)
Некои средношколски серии се потпираат на носталгијата и ги враќаат гледачите во време исполнето со безброј можности.
Серијата на Вини Холцман, сместена во предградие на Питсбург, постигнува речиси спротивен ефект: потсетува колку средното училиште може да биде збунувачко, болно и исцрпувачко.
„My So-Called Life“ е сурова, тажна и често непријатна серија, но истовремено и многу духовита.
Клер Дејнс со оваа улога му се претстави на поширокиот круг гледачи и уште тогаш ја покажа емоционалната сила што подоцна ќе ја одбележи нејзината кариера.
Повеќе од три децении откако серијата беше прерано откажана и покрај пофалбите од критиката, таа и понатаму делува моќно поради својата искреност, целосното отсуство на цинизам и одбивањето кој било лик да го сведе на стереотип.
2. „Friday Night Lights“ (2006–2011)
Никој не излегува од средното училиште целосно неповреден. Дури и ѕвездите на училишниот фудбал и најпопуларните навивачки во одреден момент се соочуваат со сериозни удари.
Најмногу на што може да се надева човек е малку разбирање, а токму тоа им го дадоа Питер Берг и Џејсон Катимс на своите ликови во серијата „Friday Night Lights“.
Со извонредна актерска екипа, во која беа и младите Мајкл Б. Џордан и Џеси Племонс, како и Кајл Чендлер во улогата на упорниот тренер Тејлор, серијата го прикажа животот во мал град во Тексас без разубавување, но со многу емпатија.
И кога приказните одеа во неочекувани насоки, серијата успеваше во нив да пронајде нешто човечко и благородно.
Болката на растењето е универзална, а „Friday Night Lights“ потсетува дека таква може да биде и човечноста.
1. „Freaks and Geeks“ (1999–2000)
Без разлика дали „Freaks and Geeks“ ја сметате за драма или комедија, серијата на Пол Феиг е една од најдуховитите тинејџерски серии некогаш снимени, но и една од најискрените.
Во само 18 епизоди, кои NBC ги преместуваше низ програмската шема како да не знае што да прави со нив, серијата претстави низа незаборавни ликови и свет кој делуваше целосно реално.
Гледајќи ја денес актерската екипа, од која подоцна произлегоа бројни ѕвезди, тешко е човек да не помисли колкава штета е што NBC немал повеќе трпение.
Сепак, последната епизода, „Discos and Dragons“, функционира како речиси совршен крај. Затоа е лесно да се поверува дека токму тоа била приказната што авторите сакале да ја раскажат.
А гледачите можат да бидат благодарни што барем накратко имаа можност да поминат време во ходниците на училиштето Вилијам Мекинли.
