Да се препознае моментот кога една љубовна врска повеќе не е добра за нас не е секогаш едноставно. Проблемите најчесто не се појавуваат одеднаш, туку постепено, а емоционалната поврзаност може да нè натера да оправдуваме однесување што лесно би го препознале како проблематично доколку му се случува на некој друг.
Советничката за партнерски односи Џенет Онг Цимерман посочува 14 знаци кои, особено ако постојано се повторуваат, може да укажуваат дека врската повеќе не придонесува за благосостојбата на партнерите.
Најсериозниот предупредувачки знак е каква било форма на насилство – психичко, физичко или емоционално. Според Цимерман, во таков однос нема простор за компромис и станува збор за нездрава врска.
Внимание треба да се обрне и кога постојано го оправдувате однесувањето на партнерот пред семејството, пријателите или пред самите себе. Наместо постојано да барате причини зошто некој постапил на одреден начин, советничката предлага да се погледне што реално се случува во односот.
Едно од прашањата што може да помогне е многу едноставно: дали би му посакале ваква врска на најдобриот пријател или пријателка? Ако советот за некој близок би бил да си замине, вреди да се размисли зошто истиот критериум не го применувате и за себе.
Проблем може да биде и постојаното очекување партнерот еден ден да се промени, додека неговото однесување со месеци или години останува исто или станува полошо. Надежта за некаква идна верзија на партнерот, според Цимерман, може долго да го одржува човек во однос во кој веќе не е задоволен.
Останувањето во врска исклучиво поради децата, исто така, не значи автоматски дека тоа е најдобрата одлука за нив. Долготрајните и интензивни конфликти меѓу родителите можат да бидат значителен извор на стрес за децата.
Друг сигнал е кога партнерот од личност со која сакате да поминувате време станува обврска. Ако повеќе не се радувате на средбите, разговорите или заедничкото време, туку ги доживувате како товар, Цимерман смета дека вреди сериозно да се преиспита состојбата на врската.
Уште посериозен знак е презирот. Ако помислата на партнерот редовно предизвикува лутина, одбивност или чувството дека сте понесреќни кога сте заедно, односот веќе може да биде длабоко нарушен.
Сомнежите, пак, не мора сами по себе да значат крај на врската. Проблемот станува поголем кога постојат, а партнерите не можат или не се осмелуваат отворено да разговараат за нив.
Важно е и како се чувствувате по времето поминато со партнерот. Ако врската редовно ве остава емоционално и ментално исцрпени, тоа може да биде показател дека во односот вложувате значително повеќе отколку што добивате.
Губењето на самодовербата е уште еден предупредувачки знак. Врска во која постепено почнувате да се чувствувате недоволно добри, несигурни или незадоволни од себе може негативно да влијае врз целокупната благосостојба.
Цимерман ја издвојува и поддршката. Во здрав партнерски однос треба да постојат взаемна грижа, разбирање и чувство дека другата личност е покрај вас кога ви е потребна. Ако тоа долгорочно отсуствува, исчезнува еден од основните столбови на врската.
Физичката привлечност сама по себе, исто така, не е доволна. Доколку односот останува само на површно или физичко ниво, без емоционална блискост, искреност и ранливост, партнерите може да бидат заедно, а сепак да се чувствуваат осамено.
Меѓу клучните показатели е и комуникацијата. Не станува збор само за тоа дали партнерите разговараат, туку дали можат отворено да кажат што чувствуваат, да бидат слушнати и да разговараат за проблемите без страв.
Последниот знак можеби е и еден од наједноставните – повеќе не можете да бидете свои. Ако постојано го менувате однесувањето, ги потиснувате ставовите или глумите друга верзија од себе за да бидете прифатени од партнерот, рамноправноста во односот е нарушена.
Истите критериуми, нагласува Цимерман, важат за двете страни. Здравата врска не подразбира совршенство или целосно отсуство на конфликти, туку однос во кој двајцата партнери можат да бидат свои, да комуницираат, да се чувствуваат безбедно и да имаат взаемна поддршка.
