Луѓето кои пораснале со „рaботохоличари“ често развиваат специфични навики што ги формирале уште од најраните години, под влијание на своите родители и нивниот однос кон работата. Овие навики може да влијаат на секојдневието, самодовербата, односите со околината, па дури и на односот спрема себе.
Прво, овие луѓе имаат исклучително високи стандарди за себе, чувствуваат постојан притисок да бидат продуктивни и многу ретко се дозволуваат пауза или одмор без чувство на вина. Уште како деца научиле дека успехот е тесно поврзан со напорната работа, па затоа одбегнуваат пасивност и се нервозни кога немаат обрски.
Втората навика е тешкотијата да се релаксираат и едноставно да уживаат во моментот. Учат дека животот е константна трка, па и за време на паузите размислуваат што уште „треба“ да направат. Оваа состојба може да предизвика стрес и незадоволство дури и за време на одмор.
Трета карактеристична навика е стравот од разочарување или неисполнување на очекувањата — како сопствените, така и оние на другите. Луѓето пораснати со рaботохоличари ги преземаат туѓите очекувања како свои, па успехот на работа или во училиште им станува лична идентификација.
Четвртата навика е тенденцијата да ги занемарат сопствените емоции и потреби, ставајќи ги на второ место за сметка на обрските. Научени се дека прво се завршува работата, а потоа (ако има време) ќе се свртат кон своите интереси, пријателства или хобија.
Петто, честопати ги идеализираат „претрупаноста“ и презафатеноста и се идентификуваат со тоа дека се успешни само кога се презафатени, пополнети со обрски и без слободно време.
Конечно, во нив владее перфекционизам, кој понекогаш води кон анксиозност и самокритичност. Лесно ги забележуваат сопствените грешки, а многу потешко успесите – бидејќи секогаш има уште за правење.
Преку освестување на овие неподобни навики и мала промена во секојдневието, може да се создаде поздрав однос спрема себе, работата и луѓето околу себе. Вредно е да се научи дека најпрво сме луѓе, а дури потоа успешни или неуспешни работници. Среќата не доаѓа само од исполнети обрски, туку и од мир и прифаќање на сопствените чувства и потреби.
