Славската свеќа има посебно место во празнувањето на семејната слава, а обичаите поврзани со неа продолжуваат и откако ќе заврши прославата. Постојат два начина на кои домаќините постапуваат со свеќата по славата, а и двата се сметаат за прифатливи во народната традиција.
Пред да се зборува за нејзиното чување, важно е да се знае дека, според обичајот, славската свеќа се пали непосредно пред сечењето на славскиот колач. Домаќинот најпрво се прекрстува, се моли, ги споменува Бога и светецот што го празнува, ја бакнува свеќата, а потоа ја пали.
Се препорачува свеќата да биде изработена од вистински восок, а нејзината големина зависи од можностите на семејството. Вообичаено, се украсува со хартиен украс кој помага восокот да не капе врз чаршафот, а некои домаќини на неа ставаат и слика од светецот-заштитник.
Според обичајот, славската свеќа треба да гори во текот на денот. Кога ќе дојде време да се изгасне, домаќинот најпрво се прекрстува, а потоа со малку вино од чаша го гасне пламенот. Наместо да се дува во свеќата, таа се гасне внимателно, со што се покажува почит кон обредот.
По завршувањето на славата, се практикуваат два обичаи. Според првиот, свеќата се чува во домот и повторно се пали во текот на годината, за време на семејните молитви. Според вториот, се чува до следната слава, а пред тоа се носи во црква и се пали пред богослужбата.
Славската свеќа може повторно да се запали и кога свештеникот доаѓа во домот за да освети вода пред Велигден, како и во моменти кога семејството сака да се помоли за мир и утеха.
Двата обичаи се дел од народната традиција, а семејствата избираат како ќе постапат со свеќата во согласност со практиката што ја негуваат во својот дом.
